Vandaag in Dagblad van het Noorden

Een hangjongere van zes heb ik in huis. Verveeld kan hij onderuit hangen op de bank, een glaasje roze yoghurtdrink in de hand, zijn onderlip over het gat dat tegenwoordig de plaats van twee voortanden inneemt. Aan zijn broeken en truien te zien groeit hij als de spreekwoordelijke kool, aan zijn gedrag kan ik merken dat hij fysiologische veranderingen ondergaat. Een beetje puberig is hij, giechelig, en buitengewoon schattig uiteraard.
‘Mama, ik verveel me’, spreekt de hangjongere me somber toe. ‘Verveling is goed,’ zeg ik en negeer de verbaasde blik die hij me toewerpt. ‘Je hoeft toch niet altijd vermaakt te worden?’
Ik denk aan de eindeloze dagen uit mijn eigen jeugd, die ik op mijn rug doorbracht in het zomerse gras, kijkend naar wolken. Af en toe ging ik rechtop zitten om madeliefjes aan elkaar te rijgen, of een grasspriet te plukken om op te kauwen. Niets hoefde, in mijn wereld bestonden ziektes, belastingaanslagen en de dood nog niet, en ik kon met mijn gedachten mijn dromen in de wolken schrijven. Ik verveelde me, ja, maar tegenwoordig verlang ik in alle hectiek soms enorm naar de jeugdige verveling die ik terugzie in mijn zoon.
‘Zullen we ons samen gaan vervelen,’ stel ik mijn zesjarige daarom voor en nestel me naast hem op de bank met een kop thee. ‘Daar heeft mama nu wel even tijd voor.’
Verbijsterde blikken zijn mijn deel. Snel zet hij zijn glas op tafel en duikt in de speelgoedkast. Met het favoriete spel ‘Mikado’ in zijn handen en een voortandloze glimlach komt hij bij me staan. ‘Spelletje spelen mama?’
Grappig is dat met die hangjongeren van zes. Je samen met je moeder vervelen is niet cool, maar een spelletje kan nog net door de beugel.

05/02 17:01:22

Heetgebakerde klootzakjes

Zojuist belde mijn echtgenoot mij. Met trillende stem. Dat wil wat zeggen, want J. is er eentje die nooit van de kook raakt. Maar wat hem vandaag is overkomen is ruimschoots voldoende om hem een trillende stem te bezorgen. En mij een woede-aanval van hier tot Tokyo.
Op de snelweg werd hij namelijk afgesneden door een auto met daarin een groepje jongens. Heetgebakerde types, want toen J. met zijn lichten flitste om 'kijk eens een beetje uit, sukkels' of een boodschap van dien aard te brengen, besloten de jongens om J. te achtervolgen en af te snijden. Toen dit onvoldoende resultaat had, besloten ze om abrupt stil te gaan staan.
Midden. Op. De. A2.
J. kon zijn hachje redden door net op tijd te remmen. De jongens, die blijkbaar erg veel last hadden van hun mediterrane natuur, stapten echter omiddellijk uit en begonnen aan de portieren van J. te rukken en tegen de auto aan te trappen. J. kon wegrijden, maar werd vervolgens weer achtervolgd en afgesneden, tot ze het opgaven.
J. heeft de politie gebeld en het kenteken doorgegeven. Uiteraard gaat hij ook nog aangifte doen. En wat daarna zal gebeuren kan ik wel dromen: niet het cachot, ratten, water en brood. Nee, het wordt een gang naar de politierechter, zogenaamd berouw hebben in de strafbanken, een onvoorwaardelijk taakstrafje aan de broek en een keihard lachen achteraf, want dit soort jongens pist op het Nederlandse rechtssysteem.
Maar nu wil ik alleen nog maar dat J. snel thuiskomt. Veilig, binnen, en even die kutwereld buitensluiten.

04/02 19:34:50

Vandaag in Dagblad van het Noorden

Al zes jaar ontbijt ik elke ochtend met de man die ik via internet heb leren kennen en het kind dat daaruit voortvloeide. Van de week had ik een hele gezellige dag met twee vriendinnen die ik in eerste instantie alleen van weblogs kende, maar die in het echt ook niet tegen zijn gevallen. Afspraken met klanten, vrienden en familie maak ik via de mail. Mijn werk als tekstschrijver en journalist heb ik aan internet te danken, want het begon allemaal ooit met het schrijven voor een weblog.
Ik ben internet dus zeer erkentelijk. Ik dank er zowel mijn liefdesleven als mijn salaris aan. Daarom snapte ik ook helemaal niets van de meest recente kersttoespraak van Beatrix, waarin zij meldde dat ‘de leegte in ons bestaan niet te vullen valt met virtuele ontmoetingen’ en ‘moderne mogelijkheden mensen wel dichter bij elkaar lijken te brengen, maar dat men op veilige afstand blijft, schuilgaand achter schermen.’
Natuurlijk zullen er genoeg mensen zijn die achter hun schermen vergeten hoe het is om werkelijk contact te hebben met anderen. Maar de koningin vergat te melden dat er ook een heleboel moois uit voort kan komen. Relaties, vriendschappen en prachtige initiatieven komen tot stand via het wereldwijde web. Een vriend van mij, die tot de nek verlamd is, kan met behulp van een speciaal systeem zelfs nog werken op de computer. Het is zijn levenslijn.
Nee, dan heeft Paus Benedictus XVI het toch beter begrepen. Hij riep onlangs op om op een moderne manier aan geloofsverkondiging te doen. ‘Internet biedt ons een huis van gebed voor alle volkeren,’ zei hij in zijn oproep. Het Vaticaan moderniseert.
Nu onze koningin nog. Of wellicht is het tijd dat de volgende generatie de troon bestijgt.

29/01 16:38:50

Mama boos? Ja, mama boos

Stel je voor. Je bent zo'n freelancer die van schrijfschnabbels probeert rond te komen, een soort Bonnie St. Clair maar dan met toetsenbord en zonder opgezwollen lever. Omdat je echtgenoot tijdelijk opdrachtloos thuis zit en je de extra centen wel kunt gebruiken in deze crisistijden, werk je bij als de verpleegkundige die je ten slotte ook bent. Er is een nieuwe wet die je verplicht je verpleegkundige vaardigheden bij te houden en dat neem je op deze manier mooi even mee.
Bovendien betaalt de thuiszorg altijd nog beter dan de schraalhanzerige opdrachtgevers die jou lachend elf cent per woord betalen maar zelf hun kindertjes op en top in Burberry kleden.
Dus. Je staat zeker drie keer per week om kwart voor zes op, krabt met stijf bevroren handen (met daarin een ijskrabber weliswaar) je autoruiten schoon en gaat op pad om de ouden van dagen, gehandicapten en stervenden bij te staan waar je kan. Als het hard sneeuwt prop je je man in de auto en dwingt hem met je allerliefste glimlach chauffeur voor je te spelen. Onderweg duw je de auto nog even een paar keer uit de sneeuw. Kortom, je zet je beste beentje voor, omdat je dat nu eenmaal thuis geleerd hebt.
Welnu. Die schrijvende freelancer, ja ik dus, krijgt op zekere dag een mailtje van het bemiddelingsbureau dat thuiszorgroutes voor haar regelt bij diverse instanties. Er zou een uur teveel op mijn werkbriefje staan. Tja, als een collega je vraagt of je een half uur eerder wilt beginnen, krijg je dat al snel. Als het glad is en je langer over de routes doet ook. Gelukkig heb ik het mailtje met die vraag erin nog en stuur dat door.
Het blijkt niet goed genoeg. Er volgt gesteggel. Ik krijg niet betaald omdat ze me geen akkoord willen geven voor het werkbriefje. Na veel gemor is het briefje erdoor, maar het geld heb ik nog steeds niet.
Een week later. Opnieuw het verwijt dat er drie kwartier teveel op mijn briefje staat. Het briefje is van de route die ik samen met eega reed, ploegend door de sneeuw. Ik leg uit dat het uberhaupt een wonder mag heten dat we die route gereden hebben. Dat we net zo goed met een paardenkoets hadden kunnen gaan omdat dat wellicht nog sneller was geweest. Dat ik werk voor een collega heb gedaan, op haar verzoek, omdat ze de deur niet meer uit durfde vanwege de gladheid en de sneeuw. Het bemiddelingsbureau belt dit door aan de thuiszorginstantie. Reactie?
"Wij kunnen er toch niets aan doen dat het sneeuwt?"
Had ik klompen gehad, dan zat ik nu naar de houtsplinters te kijken. Er ontsnapte me zowaar een godverdomme aan de telefoon, terwijl ik doorgaans in het openbaar een keurige Gooische Vrouw ben. Ik mag dus wederom wachten op het zuurverdiende geld dat ik bijelkaar schraap met oude lijven wassen, in velletjes prikken, tranen drogen, poep ruimen, medicijnen toedienen, vroeg opstaan en bemopperd worden 'omdat ik alweer een nieuwe ben'.
Daar bedank ik voor, en dat heb ik dan ook gedaan. Ik heb per omgaande een mail gestuurd naar een manager van de thuiszorginstantie met het verzoek voortaan verschoond te blijven van werkopdrachten. Als je op deze manier met de mensen omgaat die het hardst werken en het minst verdienen, als je de ondergang van je organisatie probeert te voorkomen door elke cent die je denkt dat ze teveel verdienen af te pakken, dan zeg ik: jammer.
Nouja, dat zegt de Gooische Vrouw in mij. De rest van mij geeft je een schop onder je reet en zegt toedeledokie.

Update: Naar aanleiding van mijn mailtje ben ik gebeld door één van de managers van het bedrijf. Hij wilde graag 'dingen rechtzetten.' Het komt erop neer dat ik met terugwerkende kracht alsnog bedankt ben voor mijn inzet en dat mijn mail gewaardeerd werd. Dat dit echter zoveel voeten in de aarde moest hebben vind ik verbazingwekkend. Ook is me goed duidelijk geworden dat deze instantie het 'moeilijk heeft' (woorden van de manager) en dat er daarom zo grondig gecontroleerd wordt op uren. Hierbij 'moeten de goeden onder de slechten lijden', aldus de man. En bedankt. Ik zeg: gewoon wat overhead, zoals managers, uit de organisatie snijden, en weg is je probleem.

27/01 20:22:31

Reaguurders

Onderstaande tekst is ooit geschreven voor het Niet Lief Collectief. Omdat ik gisteren nogal schrok van de reacties onder dit hoofdstuk van de Ana Files, haal ik 'm weer eens van stal.


Encyclopedie van de blogger van A-D/welk type reaguurder heb jij in je commentbox?

De Aanmoediger: is er als de kippen bij om je te ondersteunen en te bemoedigen. Geniet het meest van je zak-in-as-stukjes. Schrijft dan ellenlange oppep-verhalen in de commentbox. Laat zijn levenswijsheden op je los, raad je klankschalen-therapie aan en nodigt je uiteindelijk bij hem/haar thuis uit om zijn/haar eigen droevige levensverhaal aan je te vertellen, onder het genot van een kopje eikeltjeskoffie. Want de Aanmoediger is natuurlijk niet voor niets zo wijs geworden, daar is een scala aan drama in het huidige leven en in vorige levens aan vooraf gegaan.

De Borderline-logger: vindt niets leuker dan rellen. Gooit graag een controversieel onderwerp op zijn/haar blog om vervolgens aangebrand op kritiek te reageren. Deinst er niet voor terug een al jaren dood familielid op te voeren in een logje als zijnde net overleden, of een gewonde partner, zodat er een grote oogst aan meelevende reacties in de commentbox komt te staan. Kan niet zonder aandacht, doet daar alles voor en stopt stampvoetend met bloggen als de reacties te kritisch worden of eenvoudigweg niet groot genoeg in aantal zijn. Begint vanwege aandachtverslaving daarna weer net zo hard een nieuw weblog en dan begint de hele cyclus opnieuw. Heeft onder de reageerders veel Aanmoedigers, die smullen van zoveel psychiatrische pathologie.

De Criticus: leest je logjes kritisch, als een uitgever die een manuscript leest. Haalt er geduldig taal- en stijlfouten voor je uit. Schroomt niet om je stijl te bekritiseren of vast te stellen dat je vandaag je dag niet hebt. Tikt je via de mail ongeduldig op je vingers als je een paar dagen niet geschreven hebt. Ziet je echt als een schrijver en zichzelf als een recensent, die je door zijn/haar kritiek vooruit helpt in het verbeteren van je talent. Gaat mogelijkerwijs een percentage vragen als je eerste boek uitkomt.

De Domme Lieverd: reageert altijd positief en sluit af met kusjes en heel veel uitroeptekens. Zet zijn/haar eigen www altijd achter de naam omdat een commentbox zo moeilijk in te vullen is. Logt zelf graag over dieren, winkelen en baby's. Maakt onnoemelijk veel spelfouten en vraagt veelvuldig in reacties om ook op zijn/haar weblog te komen kijken. Haakt uiteindelijk af vanwege het uitblijven daarvan. Wordt door sommige webloggers als spam gezien in plaats van reageerder.

25/01 09:10:20

Vandaag in Dagblad van het Noorden

Niet alleen buiten werd het rond de feestdagen wit, ook mijn kapsel werd steeds witter. Het is alsof mijn haar besloot om samen met de buitenwereld te ontkleuren.
Terwijl de sneeuw duimendik de straten bekleedde, ontstonden er witte kleurvlakken in mijn haar.
Niet dat ik nou zoveel zorgen had. Mijn witte haren had ik simpelweg te danken aan het feit dat ik al even niet naar de kapper was geweest, en zij net op dat moment van een welverdiende vakantie genoot. Aangezien ik hondstrouw ben aan kappers, dokters en therapeuten, besloot ik de teloorgang van mijn haarkleur maar gewoon te aanschouwen. Eens zien of een witte kop me zou staan.
Want sneeuwwit, dat ben ik, net als mijn moeder. Zij kon vanaf haar achttiende de grijze haren al gaan tellen en ik ben opgezadeld met dezelfde genen. Ik verf de boel echter al zolang dat ik zelf bijna geloof dat ik nog steeds een brunette ben.
In de spiegel zag ik echter dat de werkelijkheid anders is. Dagelijks checkte ik met heimelijk genoegen hoe de witte lok a la Gerda Verburg ontstond. Zag ik daar nu ook ineens een spoortje eruditie in mijn gezicht? Een witte lok, een bijpassend hoofd, sigarettenpijpje erbij, het beeld beviel me wel. Met zo’n uiterlijk zou ik de bijbehorende wijsheid misschien wel in de schoot geworpen krijgen.
Maar zoals een mens na weken van sneeuw gaat verlangen naar een grasspriet, zo kreeg ik heimwee naar mijn verf. Of naar mijn jeugd, beter gezegd.
Laf als ik ben liet ik mijn schoonmoeder de zorgvuldig gecultiveerde witte lok weer donker maken.
Nog even geen erudiete kop voor mij. Wijsheid en grijs haar moeten de tijd krijgen om te groeien.

22/01 12:08:32

Tussendoor moederen

Kinderen zijn aartsconservatief. Ze houden van regelmaat, merken alle afwijkende zaken meteen op en spreken er dan hun afkeuring over uit. Nouja, mijn kind in elk geval wel.
'Ik wil een gewone mama die gewoon thuis is,' mopperde onze spruit deze week tegen zijn papa. Schokkend, vond ik eerst, omdat we hier thuis niet bepaald rolbevestigend leven. Wat is een gewone mama? 'Zijn er nog mama's die altijd 'gewoon' thuis zijn?' vroeg een vriendin zich zelfs af.
Na even peinzen begreep ik het wel. Ik werk immers meestal onder schooltijd en in het weekend, en op maandag is het kind altijd bij opa en oma. Een vast stramien dat ineens onderbroken werd toen zijn vader zonder opdracht thuis kwam te zitten en moeders haar kans schoon zag veel te gaan werken. Heel veel, hele dagen, dus ook buiten schooltijd. Vader is thuis, dus waarom niet?
Dat heet dan 'de rollen omgedraaid', want het is nog steeds zo dat de vader in de meeste gezinnen de kostwinner is.
Het begint zowel zoon als mezelf nu een beetje op te breken. Ik mis hem, ik mis zijn gezelschap en de dingen die we samen doen. Gezien zijn uitspraak is het omgekeerde ook het geval, alhoewel hij het heerlijk vindt om met zijn vader op te trekken. Het is misschien heel masculien en veel te economisch van mij gedacht dat ik wel even zeven dagen per week kon gaan werken zonder daar last van te hebben. Het moederschap laat me over die plannen struikelen, en dat is helemaal niet erg. Het doet me beseffen wat ik mis, en ook dat moederschap en werken altijd een beetje wringt. Tenzij je je kroost de hele week gewetenloos bij een au-pair stalt.
Desalniettemin werk ik nog even door, wetende dat er een liefhebbende man en vader thuis is die alles kan opvangen wat ik ook kan. Eind februari breekt de tijd aan dat ik een beetje rust kan nemen. Dat is althans het plan. En tussendoor moeder ik wat ik kan.

17/01 12:01:29